Lazy Love and Loserness

De eigenwijze tomtom.

Door: Marjolein Talsma

"Hier links en dan de volgende rechts," sprak Linda, de tomtom.
"Heel zeker, we zijn nu al drie uur onderweg..." zei Koos pardoes.
"Vertrouw je me soms niet meer? Waarom niet?"
"Nee, nee..." suste Koos, "Ik vertrouw je wel, ik vraag me alleen af of je wel de snelste we-"
"JE VERTROUWT ME NIET MEER. Jarenlang heb ik je de juiste weg gewezen. Nooit maakte ik een fout. Je kwam altijd optijd op je afspraken. Echt, Koos, dit valt me van je tegen.".
"Luister, ik vroeg me alleen hardop af of het wel verstandig was om van Assen naar Groningen te rijden via Amsterdam."
"Betwist jij hier mijn topografische kennis? Ik weet meer van de wereld dan jij klein mannetje. En ik dacht nog wel dat wij wat hadden. Maar blijkb-"
"Je dacht wat? Linda, je bent slechts een computer programma. Zeer geavanceerd, dat wel. Maar je bent geen levend voorwerp opzich... Ik kan geen relatie met je hebben. Ookal zou ik nog zo graag willen, het gaat niet."
"..."
"Linda, wat doe je?"vraagt Koos?
"..."
"Linda, je hebt jezelf toch niet uitgeschakeld, hè..."
"..."
"Linda, zeg nu wat. Zo bedoelde ik het niet..."
"..."
"Linda, alstjeblieft, laat me niet alleen...".
"..."
"Toe nou, Linda. Weet je nog dat jij altijd al eens langs water wilde rijden en ik speciaal voor jou langs het Ijsselmeer ben gereden?"
"..."
"Linda, please. Maak het nu niet moeilijker dan het is. Ik geef toe, ik ben verliefd op je. Al heel lang. Ik houd ervan als je zo lekker eigenwijs een landweggetje neemt, in plaats van de snelweg. Ik houd ervan als je 's ochtends zegt hoe lekker ik waarschijnlijk ruik. Dat je het zo jammer vindt dat je geen neus hebt. Ik heb zelfs aan een seksuele relatie met jou gedacht, maar het kan gewoon niet. Linda, toe. Begrijp dat dan..."
"Maar waarom dan niet? Leg me dat eens uit. Waarom kun je tegen mij geen lieve dingetjes zeggen? Ik hoef geen bruiloft. Dat probleem hebben we niet. En ik kan je voelen door mijn touchscreen. Ik praat meer dan de gemiddelde vrouw, waarmee je date. Dus waarom kies je niet voor mij?"
"Linda, laten we er allebei nog maar eens een nachtje over slapen. Morgen gaat het vast beter. Misschien is één van ons tweeën dan wel bij zinnen gekomen..."

Die nacht...

Koos sluipt uit zijn bed, richting zijn auto. Hij loopt voorzichtig langs het randje van het grindpad naar de auto. Daar slaapt Linda. Voorzichtig pakt hij haar op en drukt een tedere kus op haar standbyknopje.
"Vaarwel Linda, ik zal je nooit vergeten. Geen enkele vrouw was zo volmaakt als jij. Ik zal je missen..."

*dramatische muziek*

Koos loopt naar de tafel en legt haar voorzichtig in een kartonnen doos. Op het etiket van de doos schrijft hij: "Karel Snottebel. Antarctica."

In de bijgevoegde brief staat: "Lieve oom, ik denk niet dat u daar veel wegen zult hebben, maar toch wil ik u dit cadeau geven. Veel plezier.
Koos"

Einde.