Lazy Love and Loserness

Stel je voor, je weet een groot geheim van iemand. Zo'n geheim waarvan je denkt: "Waarom weet ik dat nu? Ik wil het eigenlijk helemaal niet weten.". En men komt erachter dat je dat geheim weet. Vervolgens zijn die aardige vrienden van je zo geweldig om je shirt vol gras te proppen en boven op je te gaan liggen, omdat je weigert te vertellen wat het geheim is van die andere vriendin.
Oh, had ik al vermeld dat je verliefd bent op de zoon van een lerares van je en men dat maar al te graag als dreigement gebruikt.
Uiteindelijk bied je zelfs aan dat men het aan de desbetreffende nomme persoon en zijn moeder, de lerares Latijn mogen vertellen, mits je verder met rust gelaten wordt.

Dat is kut. Ze weten het nog niet. (ze= mijn vrienden, maar ook de nomme persoon + moeder)
Het zal alleen ook niet lang meer duren. Iemand tips? Vandaag was een kutdag. Ruzie gehad, en dit en het was vreselijk.

Volgens mij ben ik een tikkeltje verwend. Ik bedoel, ik heb/had een blog met een stuk of tien volgers en ik geef het op omdat "ik even rustig wil kunnen bloggen zonder alle aandacht". Ik wil wedden dat er een miljoen, nee een miljard, nee een stuk of tien mensen zijn die dolgraag met mij van hoeveelheid volgers zouden willen ruilen.
Maar nee, mevrouw wilde rust. Nou, die heb ik. Het is haast raar om geen reacties te krijgen. Maar nee, ik zou het niet terug willen draaien.
Hoewel ik waarschijnlijk wel het verwijderen van mijn blog ongedaan maak, er een afscheidspost oppleur en vervolgens, als ik weet dat iedereen het gelezen heeft, verwijder ik hem alsnog.
Maar zelfs dat weet ik niet zeker. Ik ben bang dat ik dan de verleiding niet zou kunnen weerstaan om hem toch te houden. Maar, als ik het doe, maak ik na die ene post over het definitief stoppen nog een bericht met daarin uitgelegd wie Geitenjongen was.
Die zal niet te lezen zijn, omdat ik hem daarna verwijder.

Wat ben ik toch dol op het feit dat niemand het leest en het dus ook niet uitmaakt dat het complete onzin is.

Dank u zeer voor het niet lezen van mijn blog.

Ik voel me zo stiekem. Ik blog nu al voor de derde keer vandaag, terwijl iedereen denkt dat ik ermee gestopt ben. Ik ben dol op dat gevoel. Over stiekem gesproken, ik denk dat ik nog even een heerlijk kaneelsnoepje ga nemen. Ik kan het vragen, maar het is veel leuker om gewoon door huis te sluipen (ookal is er niemand thuis) en als een soort spionnenninja heel (on)opvallend een snoepje proberen te pakken zonder geluid te maken.

Is het raar dat nu ik een nieuwe blog heb, ik spontaan meer ga bloggen? Misschien komt het toch wel door het feit dat ik weet dat niemand het leest en dat ik hier vanalles op kan zetten met een minimale kans op ongelukken. Zoals de echte naam van geitenjongen bijvoorbeeld. Dat zou ik in principe zo kunnen doen.
Maar ik doe niet aan principe en dus schrijf ik zijn naam (nog) niet. Want je weet maar nooit, misschien, heel misschien heeft hij ook een blog, klikt hij op dat leuke knopje bovenin genaamd "Volgende blog>>", komt hij hierop uit en leest dit. Hij zal van de letters uit "Marloes Tijmlaan" "Marjolein Talsma" kunnen halen en ik ben de klos. Of het haasje. Of de geit. Ik houd van geiten. Ja, geiten zijn leuk.

Ik denk dat ik maar even iets ga bedenken voor dat stukje over mij. Het is nu namelijk zo rampzalig slecht dat ik waarschijnlijk ga kotsen als ik het nog één keer lees.
Nou, dat zal natuurlijk ook wel weer meevallen, doe niet zo overdreven.
Maar het slaat wel behoorlijk nergens op, dat moet je toegeven.
Het is inderdaad behoorlijk slecht ja.
Nou dan?
Dan maak je er toch gewoon iets beters van en dan hoef je ook geen aandacht te vragen door te zeggen dat je moet kotsen.

Nee, dat was absoluut geen gesprek met mezelf. Hoe kom je erbij? Ík, een gesprek met mezelf voeren? Kom op zeg, zo gestoord ben ik nu ook weer niet. Dat valt reuze mee.

En het allerbeste moet nog komen, ik hoef me totaal niet druk te maken over het zinnigheidsgehalte van mijn posts omdat er toch niemand is die ze leest. Ja, dat was het opgeven van die tien volgers wel waard.
(En dat meen ik serieus. Ik vind dit veel rustiger werken...)

Ik zit over het algemeen barstensvol goede ideeën voor verhalen. Totdat ik ze ga uitwerken, dan vind ik het kut en stop ik er mee.
Zo begon ik eens over een verhaal over kaas. Acht stukken kaas werden aan totaal verschillende mensen, met allemaal hun problemen, verkocht en vertelden hun verhaal.
Ik heb het gehele verhaal gedeletet.

Maar nu ben ik van plan om een echt goed verhaal te schrijven. Het gaat over een schitzofreen persoon en de twee persoonlijkheden van deze persoon vinden beide dat zij geweldig zijn en in dit lichaam thuis horen en dat de andere moet opflikkeren/opzouten/opsodemieteren/weggaan.

Om ervoor te zorgen dat ik het nu wel volhoud, ga ik het plot eerst heel goed uitwerken voordat ik eraan begin. Ik wil bijvoorbeeld alvast voordat ik begin met schrijven weten hoe het eindigt.

Iemand ideeën? Vast niet, want niemand leest dit. JOTTEM.

Gegroet neusharen, teennagels, galblazen en andere lichaamsdelen.

Ik ben heel stiekem weer aan het bloggen. Niemand weet het en iedereen denkt dat ik voorgoed gestopt ben. Zullen we het ook ons geheimpje houden?
Misschien vraag je je af waarom ik gestopt ben. Misschien ook niet hoor, voel je niet schuldig als je je dat niet afvroeg. Bovendien, ik ga het je toch vertellen, dus of je het nu wilt weten of niet...

Ik ben zeer zeker niet Marloes Tijmlaan. Dat is slechts een anagram van mijn echte naam. Ja, ik vind het ook behoorlijk awesome dat ik er een gewone naam van kan maken. Hoe dan ook, ik ga een verhaaltje over mijn blogcarrière vertellen. Het is gruwelijk griezelverhaal met een slechte afloop. Ongeveer dan.

Lang, lang geleden, op de bijzondere datum van ... besloot ik te gaan bloggen voor en in het Engels. Dat hield ik vijf posts vol. Beetje triest, hè. Hoe dan ook, ik begon in het Nederlands. Dat hield ik ongeveer een half jaar en 78 geposte berichten vol. Ik had 97 berichten in totaal in elkaar geflanselereerd, maar de helft (oké, niet de helft, maar wel een groot deel) was zo afschuwelijk dat ik het niet aandurfde ze te posten.
Met dank aan Vera en Laura kreeg ik allerlei volgers.
Nu denk je misschien, oh, wat leuk voor je. Dat was het in het begin ook wel, maar na een tijdje begon ik steeds meer en meer na te denken bij het schrijven van berichten. Daardoor liep ik compleet vast.
Ik verwijderde mijn blogs en begon deze.

EINDE.

Oh, zie dit niet als een belemmering om mij te volgen. Je doet maar, ik ben in elk geval wel weer lekker overnieuw begonnen en daar gaat het om. Voor mij dan.

Nog even wat mensen over wie ik misschien wel eens zal bloggen:

Geitenjongen: De nommerigste nomheid ter wereld en omstreken. Hij zit bij mij op school en maakt af en toe een praatje met me. Verder val ik op hem, maar hij volgens mij niet op mij. (Dat weet ik omdat hij met valentijnsdag een roos naar een ander meisje stuurde...)

Vera: Blogt ook en zit bij mij in de klas. We zijn goed bevriend en zij valt op deheer CADSZ. Lees en volg haar blog, anders ben je heel stout en niet lief en gewoon blegh. Nee, serieus, ze blogt geweldig.

CADSZ: Verelientje valt op (ik schreef eerst om...) hem. Hij is niet erg lelijk, maar hij kan natuurlijk niet tippen aan Geitenjongen. CADSZ staat voor Coole Alto Die Sorry Zei. Dat is een lang verhaal, leg ik later misschien nog wel even uit.

Iris: Flikkiefliksma, oftewel Iris is gay. En aardig. En ze zit bij mij in de klas. En ze beweert dat ze ook blogt, maar ze post maar één keer in de drie maanden iets. Da's een tikkie sneu. Verder is ze wel heel lief hoor. En ze beschouwt mij als een soort psycholoog aan wie ze al haar geheimen kan vertellen. Ik ben dol op geheimen, dus ik vind het allemaal best. We noemen haar ook wel "De pot met de pot met het bloempotkapsel". Want ze is een pot. En ze bewaard het geld, genaamd "de pot" en ze heeft een bloempotkapsel.

Martijn: Martijn is de coolste nerd die je je maar kunt voorstellen. Hij een tikkeltje te dik en je moet ervoor zorgen dat hij niet op je tenen gaat staan. (Sorry Martijn, maar het deed echt zeer.) Hij is een wandelend woordenboek Grieks en geweldig met de Latijnse grammatica.

Melle: Melle is ons tweedeklasaanplaksel. Niet tweede klas als in, ik zit in de trein en reis tweede klas en ben dus minder waard dan de eerste klas. Maar tweede klas betekent hier, hij zit in de tweede van de middelbare school. En wij zitten in de derde. Hij is heel lief en heel zwaar als hij op je gaat liggen.

Anne: Anne heeft een internetverkering in Engeland zitten en is dus een tikkeltje seksueel gefrustreerd. Dan ramt ze met haar hoofd op de tafel enzo. Verder is ze ook wel aardig en cool enzo hoor.

Charel: Charel is mijn beste vriendin met een poot in het gips waardoor ik telkens met de lift mag. ^^. Al moet ik zeggen dat we nu wat uit elkaar groeien enzo. Maar dat komt ook omdat ze wat schreeuwerig en bazig is en te veel schopt en slaat.

Simone: Simone heeft een behoorlijk grote fantasie, wat jongens betreft. Maar ze is wel aardig. Ze heeft ook af en toe van die opmerkingen over mijn uiterlijk, maar die zal ik haar uiteindelijk wel vergeven. Meer heb ik niet over haar te melden.

Yasmijn: Yasmijn is het vriendinnetje van CADSZ, maar ik denk niet dat ik vaak over haar zal bloggen.

Yasmine: Yasmine blogt ook, maar om heel eerlijk te zijn is het niet zo heel erg goed. Maar ook zij is aardig en ach, je kunt niet overal aanleg voor hebben... Oh, Yasmine is erg van haar eigen mening overtuigd en wil nooit naar anderen luisteren.

Dat was het eigenlijk wel zo'n beetje. Alle personen hierboven, min CADSZ en Yasmijn, behoren tot "the gang". Oh, en ik natuurlijk ook... Er is ook nog een senior gang, met daarin wel CADSZ en Yasmijn (en nog wat anderen), maar ik heb geen zin om daar nu ook nog wat over te gaan schrijven.

Adios. Virtuele sombrero afname.